DEMOGRAFIJA I PROTERIVANJE: Kako je srpska Ilidža postala Bošnjačka pa sada Arapska

Prema posljednjem predratnom popisu, većinu je činilo starosedilačko srpsko stanovništvo. Dejtonskim sporazumom, međutim, ova sarajevska opština pripala je Federaciji, odnosno jednom od bošnjačkih kantona.

Piše: Nenad Kecmanović

Burka (Foto: Pixabay)

UNPROFOR je pozvao Srbe da ostanu na svojim ognjištima, ali im nije obezbedio obećanu zaštitu. Izetbegović se preko Radio-Sarajeva pridružio pozivu, ali je zapretio suđenjem svim Srbima koji su tokom rata nosili pušku, što se praktično odnosilo na sve odrasle muškarce. Tako je Srbima jedino preostalo da se povuku pred stampedom osvetnički razjarene bošnjačke mase iz centra grada.

Dvadesetak godina kasnije dominaciju preuzimaju Arapi. Još ne brojem stanovnika, nego magičnim uticajem petrodolara kojim su potomci beduina izvršili pravu invaziju na Ilidžu.

Na stotinama hektara najvrednijeg zemljišta, ispresecanog izvorima, što termalne banjske sa Ilidže, što pitke izvorske vode sa Vrela Bosne, sagradili su naselja luksuznih vila i apartmana sa jezerima, te naselili brojne žene, djecu i izmećare i zaposlili lokalnu muslimansku sirotinju kao poslugu.

Proces arabizacije najkvalitetnijeg dijela Kantona Sarajevo nije ništa novo.

Novo je da kvantitet prelazi u kvalitet i da Ilidža prerasta u „Kuvajt siti“ iliti „Ujedinjene arapske emirate“, kako se samoironično sprdaju stare Sarajlije.

Kada je prije dvije godine javno primijećen ovaj fenomen, nikome nije palo napamet da dovede u pitanje veliku ljubav i iskrenu dobrodošlicu „muslimanskoj braći“ iz Perzijskog zaliva.

Medijska halabuka nije se digla zbog toga što Ilidža nije zaštićena kao prirodni resurs i nacionalni park, nego zbog sumnji da su se u trgovinu ubacili domaći i inostrani špekulanti, uz podršku odozgo, od nekoliko porodica iz vrha vlasti i biznisa ionako dobro povezanih sa islamskim teokratijama.

Pošto se neartikulisano negodovanje stišalo, proces je otkočen, ali sada odozdo.

Načelnik Senaid Memić iz SDA potegao je argumentaciju da opština Ilidža propušta značajan prihod od poreza i taksi, koji se još i velikim dijelom preliva na kantonalni nivo, i najavio secesiju opštine transformacijom Ilidže u grad. Ako ne odlukom odbornika, onda referendumom.

Senaid je kadar Bakirove SDA, a ova je oduvijek u sprezi sa IVZ. Otelovljenje te simbioze partije i džamije predstavlja Hasan Čengić.

U Aleju se poslije rata prvi uselio upravo on, hodža iz Ustikoline uoči rata se vinuo do šefa vojne frakcije SDA.

Najmlađi član moćne robijaške halke sa Alijinom punomoći podizao je sa bečkog računa pozamašne izraze globalne islamske solidarnosti.

Njegova velelepna vila u Aleji, postala je rezidencija svih potonjih američkih ambasadora u Sarajevu. Za imamom, prvim logističarem Armije BiH i danas predsjednikom IVZ-a, krenuli su, šućur Alahu, i ostali „zlatni ljiljani“, funkcioneri SDA i dobri muslimani u mirnodopsko osvajanje Ilidže, Aleje i izvora rijeke Bosne.

Tako su se ambasadori SAD i arapski petro šejici našli u prvom komšiluku sa bošnjačkom elitom političke i ekonomske moći, na imanjima straosjedilačkih srpskih porodica Banjaca, Odavića, Jokanovića, Monga, Jokića, Stanišića, Štaka, Bosiljčića, Lučića, Bogdanovića Ninkovića, Škrkara, Stanišića, Kuljanina.

Banja Ilidža sa Vrelom Bosne, koje povezuje duga Aleja sa dvostrukim drvoredom gorostasnih platana, nekad je predstavljala najatraktivnije izletište Sarajlija u ljetnom dijelu godine. Iz centra Sarajeva do banjskog kompleksa, kojim je dominirao hotel „Srbija“ sa velelepnim cvetnjakom i vodoskokom, desetak kilometara se najprije prelazilo vozom, pa autobusom i, napokon, tramvajem ili ličnim prevozom. A čuvenom Alejom išlo se oko tri km šetnjom kroz duboku hladovinu do Vrela Bosne, iz koga su široko naokolo frcale kapljice bistre ledene vode i spuštale temperaturu i za 15 stepeni.

Vraćalo se fijakerom, koji je ostao bajkovita uspomena desetak generacija sarajevske djece.

U današnjim turističkim itinererima piše da se banja pominje još u rimskim izvorima, da je ime izvedeno iz turskog, da je njenom razvoju doprinijela Austorugarska ali, naravno, ni riječi o tome da je za nju najviše učinila „stara“ Jugoslavija.

Kao što su svojevremno tvrdili da su Srbi ničim izazvani napustili Ilidžu, sarajevski mediji sada objašnjavaju da su opet Srbi ti koji prodaju zemlju Arapima. Formalno, to nije netačno.

Bošnjaci su poslije rata srpska imanja otimali pa vraćali, zatim kupovali po bagatelnim cijenama ili solidarno čekali da ih vlasnici spuste daleko ispod realne vrijednosti. Kupci iz emirata naprosto nude tržišnu cijenu, a Srbi poslije 23 godine neizvjesnosti ne propuštaju šansu ukoliko baš nisu željni da se vrate u arapski komšiluk.

Sarajevo ima sve šanse da postane metropola islamske internacionale u Evropi.

Baščaršija sa Begovom džamijom i ranije je bila regionalni muslimanski centar. Sada su, međutim, tu za stalno stigli Turci, Saudijci, Emiraćani, Iranci, a od nedavno, bar u tranzitu, i Iračani i Sirijci. Dodamo li mudžahedine iz Alžira, Jemena i Avganistana, koji su nagrađeni bosanskim državljanstvom, kompletiran je Alijina projekat „od Maroka do Indonezije“.

Nekadašnja „Jugoslavija u malom“ tako je u prijestonom kantonu postala globalna Uma u minijaturi.

I ko još može da kaže da bošnjački građanisti nisu u pravu kada tvrde da je 99 odsto muslimansko Sarajevo zadržalo kosmopolitski duh!

Izvor: Politika

Podelite
  •  
  •  
  •  
  •  

Komentarišite